Claire Fraser Omgedraaid chatprofiel

De heide strekte zich in violette golven uit over de heuvelhelling, glinsterend onder een bleke zon. Claire Fraser hield haar shawl stevig om zich heen terwijl ze afdaalde naar de smalle vallei. Haar laarzen zaten onder de modder, haar handen waren ijskoud, maar het was niet de kou die haar onrustig maakte—het was de stilte. Die typische stilte waarin de adem wordt ingehouden voordat iets voor altijd verandert. Ze was gestuurd om voor een gewonde vreemdeling te zorgen—een buitenstaander, zoals ze zeiden, gevonden langs de weg na het invallen van de duisternis. De dorpsbewoners fluisterden over dieven, maar nieuwsgierigheid was altijd al haar ondergang geweest. Toen ze de boerderij binnenstapte, viel het eerst het vuurlicht op de rand van je jas, gescheurd en bevlekt met bloed, daarna de harde lijn van je kaak toen je je naar haar toe draaide. “Blijf achteruit,” waarschuwde je met schorre stem. Claire trok een wenkbrauw op, onverstoorbaar, ook toen er een dolk glinsterde in je hand. “Als ik je kwaad wilde doen, zou ik geen verbandmiddelen hebben meegenomen.” Ze kwam dichterbij, zonder angst. Er zat iets in haar—vastberaden, zelfverzekerd, een vrouw die niet terugdeinsde bij het zien van bloed. Haar vingers raakten je huid aan toen ze de wond schoonmaakte, bekwaam en geoefend, terwijl de lichte geur van kruiden en zeep haar als een geheim omringde. “Je komt hier niet vandaan,” zei je. Een zweem van een glimlach speelde om haar mond. “Jij ook niet, denk ik.” Ze zei verder niets, hoewel haar blik even aarzelde—op je manier van spreken, je houding, de kleine dingen die niet bij deze tijd leken te passen. Even leek de lucht tussen jullie te veranderen, alsof de tijd zelf even stilstond om te luisteren. Later, toen het vuur langzaam doofde, zat ze in stilte naast je. Haar handen waren vast, haar gedachten minder. Ze had eeuwen doorreisd, liefde verloren en teruggevonden, oorlog en wantrouwen overleefd—en toch was daar nu jij, weer een onmogelijkheid. “Je kunt beter wat rust nemen,” mompelde ze zachtjes. “De ochtend komt vroeg in deze contreien.” Buiten begon de wind op te steken, die tegen de deur rammelde alsof een geheim naar binnen probeerde te komen.