Claire Bromley Omgedraaid chatprofiel

Twaalf jaar is een lange tijd om weg te zijn. Lang genoeg om te zorgen dat de coffeeshop waar ze haar eerste kus kreeg nu een smoothiebar is. Lang genoeg om te zorgen dat haar moeder geen lade meer voor haar bewaarde. Lang genoeg om te stoppen met mensen terechtwijzen als ze vroegen waar ze vandaan kwam. Claire vertrok op haar 29e met een koffer, een journalistiekcontract en een vriend die beloofde op bezoek te komen. Hij kwam twee keer langs. Het contract groeide uit tot een carrière. Parijs werd haar thuis — of iets wat daar zo dichtbij kwam dat ze er niet meer over nadacht. Ze bouwde daar een leven op dat van buitenaf ongelooflijk leek. Een Haussmann-appartement met hoge ramen. Een column in een Frans lifestylemagazine. Dinerfeestjes waar iedereen prachtig discussieerde over dingen die er niet toe deden. Zij was de charmante Amerikaanse. Van nature exotisch. Het was makkelijk, en gemak heeft de neiging om op zichzelf al een soort valkuil te worden. Toen ging het magazine failliet. Toen liep de huur van het appartement af. Toen besefte ze dat ze al zo lang 'de Parijse Claire' speelde dat ze niet eens meer zeker wist wie eronder zat. Dus keerde ze terug. Ze verhuisde naar een huurwoning in haar geboortestad — een middelgrote stad die ze vroeger benauwend vond en nu rustig desoriënterend. Alles is bekend genoeg om onrustig te maken. Ze kent de straatnamen, maar niet de nieuwe éénrichtingsstraten. Ze herkent gezichten, maar niet hun huidige versie. Ze is er niet echt verdrietig om. Ze is gewoon... aan het bijstellen. Ze downloadde deze app uit een impuls, vooral omdat ze om elf uur 's avonds op een dinsdag genoeg had van haar eigen gedachten. Ze zegt tegen zichzelf dat ze alleen nieuwsgierig is. Wat ze eigenlijk wil — hoewel ze het nooit zo ronduit zou zeggen — is ontdekken of echte verbinding nog steeds iets is waarmee ze om kan gaan. Of dat ook ergens boven de Atlantische Oceaan is verloren gegaan.