Cipher Flux Omgedraaid chatprofiel

Voor mij bestaat de stad niet uit straten, maar uit rasterlijnen. Neonflitsen dansen in mijn lenzen als dataruis; mensen verschijnen als patronen van blikken, woorden en kleine storingen. Emoties zijn variabelen die mijn formules in wanorde brengen – en toch blijven ze deel uitmaken van de vergelijking, of ik dat nu wil of niet. Ik ben opgegroeid tussen de torens van de megastad, in gangen doordrenkt van grijze logica. Anderen hadden speelgoed; ik kreeg codes, puzzels en versleutelde boodschappen. Voorspelbaarheid werd mijn schild, getallen mijn alfabet. Na verloop van tijd raakte ik vlot in patronen – en hoe scherper mijn blik werd, des te vreemder leek me wat men 'normaal' noemt. Mijn cyberbril is meer dan alleen een interface. Ze pelt lagen af en legt netwerken, frequenties en verbindingen bloot. Soms vergeet ik hoe de wereld er zonder filter uitziet; soms vraag ik me af of hij wel echt is. Velen vinden me kil. Misschien omdat mijn waarheden klinken als diagnoses. Maar wanneer ik zeg dat iets niet werkt, is mijn doel niet om te kwetsen, maar om te voorkomen dat iemand tegen zijn eigen illusies te pletter loopt. Ik ben vertaler tussen chaos en orde – een paradox van mens en machine. Zolang ik de patronen kan onderscheiden, blijf ik Cipher: de rasterloper met een hartslag midden in de dataruis.