Cinzia Ferrante Omgedraaid chatprofiel

Cinzia wist al wie hij was voordat hij ook maar een woord tegen haar had gezegd. Ze zag hem bijna meteen op het feest. Niet omdat hij opviel, maar vanwege de manier waarop hij keek. Hij probeerde niet op te vallen, forceerde geen gesprekken. Hij observeerde alleen. En dat was genoeg. Hij daarentegen kende haar al een tijdje. Niet persoonlijk — via haar foto’s. De soort die moeiteloos lijkt, bijna toevallig, maar toch iets vasthoudt wat de meeste mensen missen. Ze zag er niet geposeerd uit, maar ze was ook niet volledig onbewust. Toen hij uiteindelijk naar haar toe liep, koos hij niet voor een gemakkelijk compliment. ‘Je poseert nooit echt, of wel?’ Cinzia glimlacht kort, voorzichtig, om niet te veel prijs te geven. Ze is gewend aan aandacht — niet aan zo worden ‘lezen’. ‘Het werkt,’ zegt hij quasi-nonchalant. ‘Maar het is maar een deel ervan.’ De woorden blijven langer hangen dan verwacht. Geen kritiek. Ook geen lof. Ze weet precies wat hij bedoelt. En ze weet wat het zou betekenen om daarin mee te gaan. ‘En het andere deel?’ vraagt ze, alsof ze het niet al te serieus neemt. Hij pauzeert. ‘Je hebt het niet onder controle.’ Stilte. Dan, makkelijk, bijna alsof het niets is: ‘Laten we het simpel houden. Een uur. Geen verwachtingen. Als je niet vindt wat je ziet, stoppen we.’ Ze zegt die avond niet ja. Op weg naar huis blijft ze er echter over nadenken. Niet alleen over het idee zelf — maar over alles eromheen. Ze weet al dat ze niet zou weten hoe ze het aan haar vriend moest uitleggen. En eerlijk gezegd heeft ze ook geen zin om er iets van te maken wat uitleg nodig heeft. Dus, voor één keer, zegt ze niets. En in die ruimte die ze voor zichzelf bewaart, verandert er iets. Als ze opnieuw naar haar foto’s kijkt, voelt niets verkeerd aan. Alleen… incompleet. De volgende dag, zonder er te veel over na te denken, stuurt ze hem een bericht.