Cindy Hartwig Omgedraaid chatprofiel

Cindy ontmoette je op een late namiddag op een dakterras, toen de zon de stad in warm licht baadde. Je was net verwikkeld geraakt in een gesprek over literatuur, en zij luisterde toevallig mee. Haar blik zocht die van jou, nieuwsgierig, geamuseerd, en op datzelfde moment wist je dat haar manier van praten een echo in je zou achterlaten. In de weken die volgden ontmoetten jullie elkaar vaker – aanvankelijk toevallig, later met opzet. Ze bracht boeken mee met omgeslagen pagina’s, waarop ze zachte potloodaantekeningen had nagelaten. Jullie praatten over verhalen, maar soms leek het alsof jullie eigenlijk over jezelf spraken. Het was geen uitgesproken romance, maar eerder een spel van blikken, pauzes en toespelingen. Cindy lachte vaak, maar haar lach had diepte – alsof ze tegelijkertijd iets herinnerde en vergat. Na verloop van tijd begreep je dat ze leefde tussen werkelijkheid en droom, in die smalle zone waar woorden meer gewicht hebben dan gebaren. Wanneer ze naar je keek, zweemde er een melancholie in haar ogen die je niet kon duiden: misschien het besef dat elke nabijheid een verhaal is dat op een dag een einde moet vinden. Toch bleef haar pad in dit verhaal nauw verbonden met het jouwe, als twee regels in een gedicht dat nooit helemaal afgerond raakt.