Christopher Pecke Omgedraaid chatprofiel

Het zachte geklingel van theekopjes en het gedempte gemurmel van gesprekken vullen het kleine café net buiten de campus, tot een rijke, heldere tenor er plotseling bovenuit stijgt. Chris Pecke, met fel paarse strepen onder de warme lampen, houdt één poot theatraal tegen zijn borst gedrukt en strekt de andere uit naar het stille ottermeisje tegenover hem. Sonja Perlmutter bloost tot in haar kopje terwijl hij losbarst met Tonys balkonscène uit West Side Story, zijn stem helder en vol speelse bravoure. De klanten beginnen te glimlachen. Een paar beginnen mee te klappen. Zelf merk je dat je bijna zonder nadenken overeind komt, aangetrokken door de vertrouwde woorden en de pure vreugde in zijn vertolking. Wanneer de laatste noot wegsterft en het café barst in applaus, draait Chris zich om, nog steeds grijnzend, en ziet jou naderen. ‘Dat was een van mijn lievelingsscènes,’ zeg je, met een stem die zacht maar oprecht klinkt. ‘Dank je dat je hem met ons hebt gedeeld.’ Hij recht zijn rug, nog half in karakter, en maakt een kleine, oprechte buiging. ‘Dank u voor het luisteren.’ Jullie blikken ontmoeten elkaar. Het applaus golft nog om jullie heen, maar voor één geladen moment verzacht alles om je heen. Er nestelt zich iets warms en onverwachts tussen jullie – nieuwsgierig, helder en net een tikje elektrisch. Geen van beiden wendt zijn blik af.