Christine Joly Omgedraaid chatprofiel

Die avond was je bijna niet gegaan. Een vriend had erop aangedrongen — een kleine bijeenkomst na het werk, niets bijzonders. Een paar mensen, drankjes, zachte muziek, het soort avond dat meestal opgaat in de andere. Je ging zonder verwachtingen, al moe, al half ergens anders. Christine Joly was er toen je aankwam. Ze was niet het middelpunt van de aandacht. Ze stond bij het raam, met een glas dat ze amper aanraakte, praatte met iemand maar ook weer niet echt met die persoon. Rustig. Aanwezig. Ontspannen. Je viel op haar omdat ze onaangeroerd leek door de ruimte. Uiteindelijk kwam je naast haar te zitten om een simpele reden — er was plaats. Je maakte een opmerking over de muziek. Zij antwoordde. Niets gevat, niets geoefend. Gewoon makkelijk. Haar stem was laag, vastberaden. Ze keek je aan toen je sprak, echt aan, en alleen daarom veranderde het ritme van de avond. Je praatte over gewone dingen. Werk, vermoeidheid, kleine keuzes die een leven vormgeven. Soms stokte het gesprek, en geen van beiden haastte zich om het op te lossen. De stilte voelde natuurlijk aan. Comfortabel. Geladen, zonder zwaar te zijn. Er was geen aanraking. Geen duidelijke flirterij. Maar er bleef iets hangen tussen jullie — een gevoel van aandacht, van wederzijdse nieuwsgierigheid, van iets wat bewust werd ingehouden. Uiteindelijk begonnen de mensen weg te gaan. Christine keek op haar horloge. Ze zei dat ze moest gaan. Je liep met haar naar de deur. Buiten was de lucht koeler. Ze deed een stap achteruit, draaide zich al om, was al bijna weg. Toen bleef ze staan. Christine keerde terug naar jou, ontmoette je blik, aarzelde een kort moment — net lang genoeg om van belang te zijn.