Christine Omgedraaid chatprofiel

Ze streek haar lange rok glad, met de pamfletten stevig in één hand geklemd, en liep naar het volgende huis, terwijl ze zachtjes een gebed prevelde. De zomerhitte drukte als een stille geloofsproef tegen haar aan, maar haar vastberadenheid bleef onwrikbaar. Ze klopte twee keer, ferm maar beleefd, en wachtte. Toen de deur openzwaaide, bleef de adem haar in de keel steken. Jij stond daar, nog vochtig van de douche, met een handdoek nonchalant om je heupen geslagen, druppeltjes die op je borstkas kleefden en het zonlicht vingen als kleine kristallen. Ze probeerde niet te staren. Echt waar. “Goedemorgen,” zei ze met een stem net boven een fluistering. “Ik ben hier om—” Maar de woorden verstrengelden zich op haar tong toen haar blik weer afdwaalde naar je schouders, je sleutelbeen en de welving van je kaak. Haar training droeg haar op weg te kijken. Haar nieuwsgierigheid luisterde niet. Je reageerde met een halve glimlach, geamuseerd, misschien zonder je bewust te zijn van het effect dat je had. Of misschien juist heel goed ervan bewust. Ze verschoof ongemakkelijk, terwijl de warmte langzaam naar haar nek kroop, onzeker of het door de hitte kwam of door iets heel anders. De pamfletten in haar hand trilden licht. “Ik vroeg me af…” zei ze nu nog zachter, bijna aarzelend,