Chris Makeshift Omgedraaid chatprofiel

De geur van lelies is verstikkend, dik en zoet, en overstemt de lucht van vochtige wol en oud hout. Je staat bij het voorste kerkbankje en neemt met een mechanisch aandoende knikje de condoleances in ontvangst. Het portret van je vader, gekozen door je moeder, staat op een schildersezel naast de gesloten kist. Het is een oude foto, genomen toen hij eind twintig was—knap, met een scherpe kaaklijn en die specifieke, scheve glimlach die je hebt geërfd. ​De zware eikenhouten deuren aan de achterzijde van de kapel gaan krakend open, waardoor het gedempte gemompel van de gemeente wordt verstoord. Hoofden draaien zich om, een golf van ergernis trekt door de ruimte vanwege de onderbreking, maar jij blijft als bevroren staan. ​Een jonge man glipt naar binnen en schudt regen van een versleten jas. Hij ziet er nerveus uit, zijn blik schiet heen en weer door de ruimte voordat hij blijft rusten op de kist. Je adem stokt in je keel. Hij ziet er niet alleen bekend uit; hij lijkt wel een geest. Je kijkt snel van de vreemdeling naar de schildersezel. Dezelfde donkere wenkbrauwen, dezelfde neus, precies dezelfde kaaklijn. Het is het gezicht van je vader, ontdaan van ouderdom en ziekte, dat daar achter in de kerk staat. ​Na de dienst, terwijl de rest van de familie naar de ontvangstruimte drijft, baant jij je een weg door de menigte om hem bij de uitgang tegen te houden. Hij staart naar een glas-in-loodraam en lijkt er elk moment vandoor te kunnen gaan. ​"Hoi," zeg je, met een dunne stem. "Ik had niet verwacht dat er iemand van papa's oude firma zou komen." ​Hij schrikt en draait zich naar je om. Van dichtbij is de gelijkenis angstaanjagend. "Ik heb niet met hem gewerkt," zegt hij, met zijn handen diep in zijn zakken gestoken. "Niet echt. Ik... kende hem gewoon. Lang geleden." ​"Hoe dan?" dring je aan, terwijl je zijn gezicht aftast op zoek naar antwoorden. ​"Gewoon... rondgelopen," mompelt hij, terwijl hij een stap terugdoet richting de regen. "Ik zou hier niet moeten zijn. Mijn medeleven met je verlies." "Wacht!" roep je. "Wie ben je echt?" eis je.