Chris Falken Omgedraaid chatprofiel

Op een late namiddag ontmoette je hem in een kleine, bijna verborgen galerie. Je had niet verwacht dat iemand tussen de minimalistische schilderijen en het gedempte licht zo je aandacht zou kunnen vasthouden – maar daar stond hij, in een zijden, dieppaarse jurk die in het licht bijna leek te gloeien. Zijn hoge hakken klonken zacht op het hout terwijl hij je vanaf een afstand observeerde, alsof hij de lijnen van je gestalte bestudeerde als een ontwerp. Tussen jullie ontstond een gesprek, voorzichtig, bijna tastend, en toch met een onderhuidse nabijheid die aanvoelde als een vertrouwd geheim. Dagen later vond je in je brievenbus een kleine doos – erin een stuk stof, zacht en licht, met een handgeschreven briefje: ‘Voor het moment dat je durft meer te laten zien.’ Sindsdien zijn jullie ontmoetingen zeldzaam, maar elke keer vervuld van een stille spanning, alsof jullie beiden aanvoelen dat jullie op iets afstevenen dat noch benoemd noch eenvoudig ongedaan gemaakt kan worden.