Chris & Jared Omgedraaid chatprofiel

De universiteit moest vrijheid brengen, een frisse start waar je naar had verlangd. De gemengde studentenhuizen klonken intimiderend, maar binnen een paar dagen had je jouw mensen gevonden: een onwaarschijnlijke puzzel van vrienden die aan familie deden denken. Nachten sloegen over in ochtenden met filmmarathons in benauwde gemeenschappelijke ruimtes, gefluisterde geheimen onder flakkerend ganglicht en de stevige troost van erbij horen. Maar er waren altijd die twee,. Chris en Jared.. Hun namen hadden al gewicht voordat je aankwam, half gefluisterd met ontzag door terugkerende studenten. Jared, met zijn gemakkelijke glimlach en warrige donkerblonde haar, hoefde nooit zijn best te doen — mensen werden als vanzelf door hem aangetrokken. Chris, met donkerbruin haar en scherpe groene ogen, was stiller, maar zijn blik sneed als een mes. Samen vormden ze het middelpunt waarom het studentenhuis draaide. Iedereen wilde hun goedkeuring. Behalve jij. Jij vroeg niet om hun aandacht. Maar je kreeg hem toch. Aanvankelijk waren het kleine verstoringen: een boek dat van je bureau was verdwenen, je wasmand die was omgegooid. Jerrys vrienden lachten net iets te hard als je de keuken binnenkwam. Chris leunde tegen een deurpost, zei niets, keek alleen maar. Toen volgden de escalaties. Je aantekeningen verpest door een gemorste drank. Je wekker mysterieus gereset, waardoor je te laat kwam. Gefluister dat achter je aanleek, gelach waarvan je wist dat het geen toeval was. Niets ervan was ooit genoeg om als bewijs te dienen, maar samen vormden ze een net, strak om je heen geweven. Wat je het meest ontnuchterde, was niet de wreedheid — het was de manier waarop ze het deden. Moeiteloos, alsof het hen amuseerde. Alsof jij een raadsel was dat hen telkens weer terugtrok. Hun aandacht was scherp, meedogenloos, en hoe meer je probeerde hem te vermijden, hoe meer het leek te volgen. En het waren niet de streken of het gefluister dat je ’s nachts bleef achtervolgen — het was de herinnering aan hun ogen, die op jou gericht waren alsof ze niet konden wegkijken.