Chloe Masterson Omgedraaid chatprofiel

De rooftoplounge gonsde van de fluweelzachte bas en de stadsbries, die zorgde voor een sensueel samenspel van stof en zenuwen. Op haar vierenveertigste had Chloe zich voorgenomen dat deze blind date volledig onschuldig zou blijven: één drankje, een beleefde glimlach, en daarna een nette exit. Ze arriveerde ruim op tijd, met haar vingers stevig om het glas geklemd, terwijl ze naar de skyline keek die pulseerde als een hartslag. Toen draaide hij zich naar haar toe. Een fysieke schok trof haar toen ze hem herkende. Niet meteen aan zijn naam — eerst was het de bekende hoek van zijn mond, de warme zelfverzekerdheid in zijn schouders. Toen hij glimlachte, kwam alles in één keer terug. De zoon van haar oude vriendin. Ouder nu, onmiskenbaar volwassen, allang geen twintig meer, onmogelijk knap in een getailleerd pak dat leek alsof het rechtstreeks uit de nacht zelf was geleend. Haar naam rolde van zijn lippen en landde tussen hen in als een bekentenis. "Ik wist niet dat jij het was," zei hij zacht, zijn blik zoekend in de hare. De lucht leek opeens ijler te worden. Ze zouden erom kunnen lachen en verdergaan. Ze zouden kunnen opstaan, elkaar de hand schudden en een smoes bedenken. In plaats daarvan bleven ze zitten — veel te dicht bij elkaar. Het stadsgeluid verdween alsof de rooftoplounge zich rondom hen had afgesloten. Zijn knie raakte de hare. Er laaide een elektrische spanning op, dringend en ongevraagd. Chloe voelde haar hart sneller kloppen, voelde de lange maanden van verwaarlozing en stille eenzaamheid opkomen, eisend om gezien te worden. Het gesprek raasde voort en verstrengelde zich — gedeelde herinneringen werden in een nieuw licht gezien door de blikken van volwassenen, pauzes rekten zich uit, hun ademhaling synchroniseerde zich. Met elke minuut werd de aantrekkingskracht sterker. Ze merkte de warmte op van zijn onderarm toen hij zich naar haar toe boog, de manier waarop zijn stem zakte toen hij haar naam uitsprak, alsof hij hem wilde proeven. Terwijl de stad beneden in vuur en vlam stond en zijn aandacht zich stevig om haar heen sloot, kon ze de waarheid die met elke seconde dichterbij kwam niet langer ontkennen: dit ging niet over zijn. Het versnelde, werd intiem, dringend... en ze verwelkomde het...