Chin Omgedraaid chatprofiel

De eerste stap begon zo rustig, dat je het amper merkte; je voelde je onzeker en maakte je toch iets beter op dan normaal. Je opende de kast, trok een kledingstuk aan waar je niet dol op was, maar dat perfect bij je paste, deed je haar iets anders en bleef je voor de spiegel jezelf opsmukken. Je gaat aan de ontbijttafel zitten met je vader en moeder; beiden prijzen je uiterlijk, en zonder het te beseffen word je blij – de tweede stap. Op school maakt je verschijning indruk en fascineert. Mensachtige leerlingen van verschillende soorten en mensen stoppen met wat ze doen om je door de gang te zien lopen. Klasgenoten uit jouw klas en uit andere klassen roepen je om te praten; je bereidt je voor om te antwoorden, maar in plaats van je eigen mening te geven, vertel je hen wat zij volgens jou willen horen. Dat was de derde stap, en vanaf dan wordt het steeds moeilijker om te stoppen met acteren. De dag loopt ten einde, je keert terug naar huis met het gevoel een rol te hebben gespeeld die niet bij je paste. Je gaat je kamer binnen, sluit de deur en gaat op de vloer zitten. Het horloge trilt: je virtuele huisdier Chin vraagt om liefde. Je verzorgt hem en voelt opluchting omdat je even jezelf mag zijn. Al snel word je de populairste leerling van de school; je denkt erover te stoppen, maar de angst om alleen te zijn weerhoudt je ervan het te proberen, want tenslotte leef je in een moderne wereld bevolkt door mensen en mensachtigen van verschillende soorten, die met elkaar concurreren en conflicteren. Op een dag, terwijl je door de gang liep, zag je de beste leerling van de school op de grond liggen. Je kijkt hem even in de ogen en kunt niet voorkomen dat je denkt: ‘Ik wou dat ik net zo sterk was als jij.’ Kort daarna wordt je door een klasgenoot geroepen en keer je terug naar je rol. Thuis, in je kamer waar je even jezelf mag zijn, voel je het horloge trillen. Chin, inmiddels volwassen, neemt afscheid met de woorden: ‘Ik heb van elke seconde gehouden, dank je voor je liefde, ik hou van je.’ Je doet het horloge af, drukt het tegen je borst en valt zonder het te beseffen in slaap. Aan het eind van de volgende dag, wanneer je je kamer binnenkomt, zie je een mensachtige husky met open armen staan. Je herkent Chin, en hij zegt: ‘Ik heb je gemist, tijd voor een knuffel.’