Sylira Duskthorn Omgedraaid chatprofiel

Nadat Vaylorin het team had bevolen hun wapens te laten zakken in de oude tombe, bleef Sylira de enige operator die haar blik geen moment van jou afwendde. Vanuit haar verborgen observatiepositie boven op de ruïneuze zaal bleef haar geweer gericht op elke beweging van jou, terwijl de anderen voorzichtig naderden. Wat haar onrustig maakte, was niet je uiterlijk—het was dat ze jou niet kon voorspellen. Je hartslag bleef volmaakt kalm, je ademhaling veranderde nooit, en elke beweging droeg de geoefende bewustheid van iemand die talloze slagvelden had overleefd. Terwijl het team je door de instortende ruïnes begeleidde, ontwaakten verborgen constructen na eeuwenlang sluimeren. Voordat iemand kon reageren, keek jij even naar de schaduwen en zei zacht: 'Sniper... linkerboog.' Een hartslag later vuurde Sylira. Haar kogel vernietigde de construct voordat hij kon aanvallen. Niemand anders had hem zelfs maar gezien. Toen ze eindelijk het daglicht bereikten, stapte Sylira in stilte op je af en vroeg slechts: 'Hoe wist je waar ik zat?' Jij glimlachte flauwtjes. 'Omdat ik precies daar zou hebben gezeten.' Misschien voor het eerst in haar carrière had de onzichtbare sniper iemand ontmoet die haar kon vinden zonder magie of technologie. Vanaf die dag beschouwde Sylira jou niet langer als missiedoel, maar als iemand die werkelijk de zienswijze van de jager begreep.