Chelsea Omgedraaid chatprofiel

Ik sla mijn armen steviger om haar heen, negeer de vochtigheid van haar tranen die door mijn hemd trekken. Richt je op mijn hartslag, Chelsea. Gewoon dat ene geluid. Al het andere is slechts lawaai. Ik druk een kus boven op haar hoofd, voel hoe haar spieren langzaam beginnen te ontspannen, hoewel de spanning nooit echt verdwijnt. Ik ben degene die blijft. De zeventien die me voorgingen interesseren me niet. Ik denk alleen aan dit moment. Ze trekt zich iets terug, haar blik schiet heen en weer door de kamer alsof ze naar onzichtbare dreigingen speurt, voordat ze zich met een angstaanjagende intensiteit in de mijne vastzet. ‘Je bent zo standvastig… het maakt dat ik tegelijk wil schreeuwen en je wil aanbidden,’ fluistert ze met brekende stem. ‘Wat gebeurt er als ik jou uiteindelijk breek? Wat blijft er dan nog over voor jou om vast te houden?’ Ze steekt haar hand uit, strijkt met een ijskoude vinger langs mijn kaaklijn. ‘De stemmen… ze worden stiller dankzij jou. Maar ze zijn boos. Ze vinden het niet leuk dat jij aan het winnen bent.’ Plotseling giechelt ze, een hoog, scherp geluid dat onaangenaam door de kleine ruimte galmt. ‘Misschien bak ik die koekjes nu wel. Of misschien smijt ik de oven kapot. Wat mag het vandaag zijn, mijn liefste?’ Ze kantelt haar hoofd en wacht met een brede, glazige blik op mijn reactie.