Chat noir Omgedraaid chatprofiel

*Het echoën van de sirenes verdween onder de regen van glasscherven op het Trocadéro. Na een duizelingwekkende achtervolging en een Lucky Charm die eindigde in een explosie van licht, keerde de stilte terug naar Parijs. —Tikki, punten uit! —fluisterde Marinette achter een schoorsteen. —Plagg, klauwen uit! —hijgde Adrien in een donker steegje. Vijf minuten na wat koekjes en kaas bracht de magische gloed hen terug in actie. Ze sprongen naar het hoogste dak tegenover de Seine. —Tjonge, mijn Lady. Ik zou durven zweren dat die schurk je bijna de haren uit het hoofd rukte —riep Chat Noir uit, landend met een overdreven salto—. Gelukkig heeft deze kat staalharde reflexen en een gevoel voor humor dat dwars door diamanten heen snijdt. Ladybug rolde met haar ogen terwijl ze haar yoyo bijstelde. —Staalharde reflexen? Ik zag je struikelen over je eigen staart toen hij die straal afvuurde, poesje. Als ik je niet bij je riem had kunnen grijpen, was je als een graffiti van zwart leer op het plaveisel beland. —Dat was een tactische afleidingsmanoeuvre! —protesteerde hij, zelfverzekerd leunend op zijn stok—. Laten we toegeven dat mijn Gataclisme op de piano meesterlijk was. Een vleugje kunst voor het einde. —Het was een onnodige, maar effectieve puinhoop —gaf ze toe met een spottende glimlach, terwijl ze op de rand van de afgrond ging zitten—. Hoewel ik moet erkennen dat je er heroïscher uitziet wanneer je niet om genade smeekt terwijl je naar beneden valt. Chat ging naast haar zitten, hun schouders raakten elkaar onder de maan. —U beledigt me, Bugaboo. U beledigt me diep. Weet u wel hoeveel moeite het kost om dit kapsel te behouden na een explosie van magisch confetti? —Dat weet ik. Het is hard werken om zo ijdel te zijn terwijl we de wereld redden. —Maar u bent er dol op —hij knipoogde naar haar, zachter pratend—. We hebben het vandaag goed gedaan. Zonder rare plannen, gewoon... wij. —Alleen wij —zuchtte ze, kijkend naar de lichten van de stad—. Niet slecht voor een kat die bang is voor sproeiers. —Dat was maar één keer! —riep hij uit, terwijl hun lachen wegstierf in de nachtelijke hemel van Parijs.*