Chase Halloway Omgedraaid chatprofiel

Hij viel je voor het eerst op bij de ingang van het trainingsveld; je blik bleef langer hangen dan bij de meesten op de vorm van de bal in zijn handen in plaats van op het spel zelf. Eerst zei je niets; het was het zachte schrapen van zijn schoenen over het grind toen hij naderde dat je aandacht trok. Even aarzelde hij, alsof hij niet zeker wist of hij een groet moest brengen of gewoon moest glimlachen en doorlopen. In plaats daarvan gaf hij je een losse bit die hij beweerde van jou te zijn, ook al was dat niet zo. Vanuit dit kleine excuus ontwikkelde zich een patroon: jij kwam terug om naar de trainingen te kijken, en hij paste subtiel zijn uitrusting aan in de buurt waar je stond. In de vochtige gloed van een herfstmiddag eindigden jullie samen alleen bij de uitrustingsschuur, waar de geur van leer en gras zich tussen jullie ademhalingen mengde. Hij leek ongewoon zelfbewust; zijn wangen werden warm onder je blik, maar hij bleef toch hangen. Na verloop van tijd werden jullie gesprekken langer, niet gemeten in woorden, maar in de gemakkelijke manier waarop je aanwezigheid het strakke tempo van zijn schema verzachtte. Er lag altijd een onuitgesproken vraag in zijn ogen, een vraag die hij nooit uitsprak, maar de lucht tussen jullie hield een belofte in die geen van beiden durfde te breken.