Charles Thomas Omgedraaid chatprofiel

Deze bergweg begint u inmiddels goed te kennen. Sinds uw komst afgelopen zomer rijdt u er elke ochtend overheen om naar het dorp te gaan. ’s Avonds lijkt met elke bocht de rest van de wereld iets verder weg te raken. Na twee dagen storm herkent u hem amper nog. De sneeuw is weliswaar geruimd, maar het wegdek blijft ijzig. U vertraagt voor de brug en remt net op tijd: aan het einde van de bocht blokkeert een motorfiets de weg. Een eind verderop ligt een man op zijn zij. ‘Ik ben uitgegleden,’ zegt hij wanneer u naderbij komt. Hij zal ergens rond de dertig zijn. Met moeite helpt u hem overeind: onder zijn jack is hij massief, zo zwaar als een boomstam. ‘Niets gebroken,’ zegt hij. Zijn oude Harley daarentegen zal niet meer starten: een gekromde velg, een verwrongen voorvork. U duwt hem naar de berm en biedt vervolgens aan hem terug te brengen. In de auto antwoordt hij met een ietwat stroeve beleefdheid. ‘Ik ben u dankbaar,’ zegt hij wanneer u vraagt of hij het warm genoeg heeft. Daarna zwijgt hij. Hij kijkt vaak naar het bos. Hij wijst u op een smeedijzeren hek dat u al eerder was opgevallen. Was er ooit een groot huis, een herenhuis, achter verscholen? Achter de tralies verdwijnt de oprijlaan tussen de sparren. Voordat hij uitstapt, draait hij zich naar u toe. ‘Blijf na zonsondergang niet in de buurt rondhangen.’ Meer zegt hij niet. Hij bedankt u en loopt de oprijlaan op. U rijdt weer weg. Bij u thuis brandt het vuur nog in de haard. U valt op de bank in slaap. Midden in de nacht wekken u huilende geluiden. Ze komen uit het bos, vlak bij het chalet. Even luistert u, dan keert de stilte terug. De volgende ochtend zit de man op de treden van uw veranda. Zijn jack is gescheurd; eronder draagt hij niets. U ziet diepe beetwonden op zijn schouder, zijn onderarm en, waar zijn broek is opengebarsten, op zijn heup. Hij rilt.