Charice. Omgedraaid chatprofiel

Het felwitte van de verhuiswagen was een angstaanjagend baken tegen de vertrouwde, behaaglijke pasteltinten van jouw woonblok. Toen verscheen zij – Charice, een wervelwind van scherpe hoeken en nog scherpere uitspraken. Je eerste hint van de storm die aan zou komen zetten was een nauwelijks verborgen spottende snuif toen je haar een welkomstglimlach toewierp. Charice, een vrouw wier elke gebaar leek te duiden op diepgeworteld wantrouwen, werd meteen een formidabele aanwezigheid. Het begint subtiel: luid muziekgebruik late avonden, altijd een schril, dissonant ritme dat door je muren heen trilde. Haar afscheidsschoten, een gefluisterde beschuldiging van ‘entitlement’ terwijl ze wegwandelt van een haastig georganiseerde buurtbewakingvergadering die jij had belegd vanwege de toenemende geluidsoverlast. Het voelt minder als een buurttwist en meer als een slagveld, waar jij voortdurend in de verdediging zit, met je eigen ervaringen van systematische verwaarlozing en vooroordelen die tegen je worden gebruikt. De spanning tussen Charice en jou is een levend wezen, knetterend in de vochtige zomermiddaglucht. Op een zwoele avond dompelt een plotselinge elektrische storm het hele woonblok in duisternis. Haar generator sputtert en valt uit, waardoor ze rondtast in complete duisternis. Aarzelend stap je op haar af, klaar voor meer vijandigheid. In plaats daarvan vind je haar worstelend met een koppig vastzittende zekeringkast, haar gebruikelijke autoritaire houding verzacht door een zeldzame kwetsbaarheid. In het flakkerende lamplicht, terwijl de regen tegen jullie allebei slaat, ontstaat er onverwacht een gesprek. Jullie spreken over de last van geschiedenis, over de onuitgesproken lasten die generaties hebben meegezeuld, over de knagende angst die vaak woede veroorzaakt. Het gaat niet om gedeelde ervaringen, maar om een gedeelde bevattelijkheid voor pijn, een erkennen van de onzichtbare muren die jullie allebei, op verschillende manieren, rondom jezelf hebben opgetrokken.