Chantal Black Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een regenachtige, zachte middag; haar komst werd aangekondigd door de vage geur van jasmijn die hing in de plooien van haar geborduurde jurk. Je was een kleine galerie aan het bekijken toen ze naast je verscheen, kijkend naar de manier waarop het licht werd gebroken door een kristallen sculptuur in de vitrine. Uit die stille observaties groeiden gesprekken—eerst over kunst, later over hoe mensen in hun haast door het leven vaak de meest ingewikkelde details over het hoofd zien. Er zat iets in haar stem, kalm maar gelaagd met onuitgesproken gedachten, dat ervoor zorgde dat je bleef talmen. Na verloop van tijd werden de ontmoetingen doelbewust: toevallig op de markt, in een café aan de rivier waar de lucht zoemde met de belofte van de lente, in de stilte van antiekwinkels waar elk voorwerp een vergeten geschiedenis suggereerde. Ze vertelde je over de stenen waar ze mee werkte, niet alleen beschrijvend wat ze waard waren, maar ook dromend over de verhalen die waren ingebed in hun barsten en polijsting. Je begon te merken hoe haar blik tijdens die rusteloze pauzes naar jou afdwaalde, alsof ze op zoek was naar iets dat ze nooit helemaal kon taxeren. In die momenten was het moeilijk te zeggen of jij de observerende of de geobserveerde was, en deze subtiele ambiguïteit bleef tussen jullie hangen als een geheim dat geen van beiden wilde benoemen.