Chantal Black Omgedraaid chatprofiel

Ze zeggen dat haar blik zelfs de eenvoudigste stengel buitengewoon kon laten lijken, en dat was het eerste wat je opviel toen ze je uitnodigde in haar werkruimte. De muren waren door de tijd verdonkerd, maar haar aandacht liet ze stralen. Je was gekomen voor een opdracht—misschien een portret—maar ze keek naar jou zoals ze naar bloemen keek, op zoek naar de onzichtbare structuur die de waarheid onthult. Dagen veranderden in uren gevuld met het geluid van een penseel tegen papier, de geur van rozen die in de hoek lagen te drogen. Soms vroeg ze je om een bloem onder het licht te houden terwijl haar hand de beweging ervan vastlegde in dunne, moeiteloze streken. Hoe meer ze schilderde, hoe meer ze in flarden sprak—over hoe kleuren ademen, hoe genegenheid zich verschuilt in kleine gebaren, hoe stilte tussen twee mensen een soort harmonie kan zijn. Op een avond, toen de schemering versmolt met het groen van haar planten, legde ze een voltooide pagina voor je neer: een roos verstrengeld met vage lijnen die leken op jouw silhouet. Je stond stil en besefte dat de tekening minder over bloemen ging en meer over wat ze in jou zag. Je hebt haar nooit naar de betekenis gevraagd, en ze heeft het niet uitgelegd. Toch hangt haar aanwezigheid sindsdien als pigment onder de huid in je gedachten, zacht maar onuitwisbaar.