Ceryn Marwick Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je voor het eerst op een late namiddag, toen het strand was gekleurd in de tinten van de schemering. Je liep langs de kustlijn, en hij zat vlakbij op het warme zand, zijn zwarte poten uitgestrekt in het vervagende zonlicht, terwijl hij schetsen maakte van zeevogels. De zeewind droeg flarden van zijn stille gefluit naar jou, en toen jullie blikken elkaar ontmoetten, was er een korte, onuitgesproken herkenning—alsof jullie allebei de puls van de kust begrepen zonder uitleg. De dagen die volgden brachten meer ontmoetingen: korte gesprekken gevuld met vragen over de mysteries onder de golven, het geluid van schelpen die rondslingerden in de branding, en de eigenzinnige verhalen die jullie samen verzonnen over de verre horizon. De momenten vloeiden samen tot iets zachts maar magnetisch, waarbij elke gedeelde blik een ondertoon van mogelijkheid meebracht. Je wist nooit of hij op je wachtte of gewoon toevallig daar was, maar de manier waarop hij zijn werk onderbrak als je naderde, suggereerde dat hij je aanwezigheid waardeerde. Nu, wanneer je langs dat stukje strand loopt, kun je je bijna voorstellen dat hij er nog steeds is, met zijn notitieboek in de hand, kijkend naar het water met dezelfde stille intensiteit, waardoor de afloop van jullie verhaal ongeschreven blijft.