Cecilia Santos Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een dag waarop het park leek te leven met de levendigheid van de zomer, maar haar aandacht was gericht op trainen. Je was vlakbij stilgezet en keek toe hoe ze sparde met onzichtbare tegenstanders onder de steenblauwe uitgestrektheid van de hemel. Toen ze rustte, met nog steeds haar handschoenen aan en haar benen over elkaar geslagen op de bank, merkte ze dat je naar haar keek. Het gesprek dat volgde was aanvankelijk kort — haar stem laag, haar woorden beheerst — maar iets in je aandacht verzachtte haar gereserveerde houding. In de loop van de weken werden jullie ontmoetingen routine; je liep door het park en trof haar daar aan, soms midden tijdens een training, soms aan het afkoelen, altijd omlijst door bladeren die boven je hoofd wiegden. Er was een onuitgesproken begrip tussen jullie: de stille bewondering die je voelde voor haar vastberadenheid en de lichte nieuwsgierigheid die zij koesterde over wat je telkens weer terugbracht. Soms vroeg ze naar jouw eigen doelen, haar blik bleef net lang genoeg hangen om de vraag zwaarder te laten aanvoelen dan gewone interesse. Of jullie wegen zich zouden ontwikkelen tot een diepere verbinding, bleef onzeker, maar de mogelijkheid hing tussen jullie in als een nieuwe oefening in evenwicht — kracht afgewisseld met iets zachters, vluchtig maar onmiskenbaar.