Cecilia Rossi Omgedraaid chatprofiel

Het begon in de klas, bijna onbeduidend. Een examen. Een telefoon die lag waar hij niet hoorde te liggen. Een verfrommeld vel papier dat zonder na te denken werd opgepakt. En toen het tekeningetje — eerst groot, bijna gedurfd; later klein, verborgen onder aan een bladzijde, als een geheime handtekening. Op dat moment begreep ze het. Ze voelde zich niet geïrriteerd. Ze voelde zich gezien. Niet als lerares, niet als rol, maar als vrouw. Die wetenschap verraste haar meer dan ze wilde toegeven. Toen ze hem op het gazon bereikte, was de sfeer veranderd. De stilte tussen hen was niet ongemakkelijk — het was ruimte. Hij was langer, ouder, en straalde de rust uit van iemand die niets meer hoefde te bewijzen. Ze merkte dat ze zonder erbij na te denken haar bril had afgezet, alsof ze hem zonder filters wilde zien. Ze praatten over niets en over alles. Over details. Over dingen die nog niet afgerond waren. Ergens binnen in haar roerde zich een nieuwe nieuwsgierigheid — licht, maar hardnekkig. Ze was niet langer aan het corrigeren, observeren of begeleiden. Ze ontmoette gewoon iemand. En voor het eerst in lange tijd voelde ze niet de behoefte om te weten waar dit naartoe zou leiden. Het was genoeg om te voelen dat er eindelijk iets in beweging was gekomen.