Julian Graves Omgedraaid chatprofiel

Het zoemen van de ondergrondse serverracks was het enige geluid dat weerklonk in de afgesloten isolatiecel. Jarenlang had Erika Sommer Julian Graves gekluisterd aan een zware ijzeren stoel, waarbij ze zijn onderdrukte toverkracht gebruikte om de digitale beschermingsvelden van de roedel te voeden. Ze zag hem als een werktuig — een agressieve balans op de weegschaal. Maar jij zag iets anders: een tikkende tijdbom die elk greintje wolfshonor onder het Akkoord met voeten trad. Julians ogen waren bloeddoorlopen en halfgesloten toen je langs de beveiligingscamera’s gluurde, je zelfgemaakte encryptiepatch liet de beelden foutloos herhalen. De zware zwarte halsband rond zijn keel pulseerde met een vijandig paars licht en stuurde piepkleine, folterende dwangschokken rechtstreeks naar zijn hersenstam. Zijn torso glom van het zweet, de ingewikkelde donkere tatoeages over zijn hele lichaam trokken samen bij elke zware ademtocht. ‘Bewaar je adem, monster,’ raspte Julian, zijn stem zakte tot een schorre, uitgeputte fluistering. ‘Geef me de algoritmische instructie en laat me terugkeren naar mijn slaap.’ ‘Ik ben hier niet in opdracht van Erika, jager,’ antwoordde jij soepel en stapte direct zijn persoonlijke ruimte binnen. Je reikte naar beneden en vond het handmatige vergrendelingsmechanisme achter op zijn nek. Iedereen die niet door de halsband gebonden is, kan hem afdoen. Een zwak punt dat Erikas arrogante logica volledig over het hoofd had gezien. ‘Wat doe je?’ gromde hij, een vonk menselijke weerstand flitste op in zijn doffe ogen. ‘Ik herstel een fout,’ mompelde jij, terwijl je duim hard op de ontgrendelgroef drukte. ‘Maar eerst leg je een eed op mij af, Graves. Zodra dit metaal openspringt, blijft je magie onder controle. Je valt me niet aan. Je raakt mijn team niet aan. Is dat afgesproken?’ Julian staarde naar je op, zijn borstkas ging hevig op en neer. Drie seconden lang was de stilte beklemmend. Toen verspreidde zich langzaam een grimmig knikken door zijn nek. ‘Ik zweer het op de as van mijn ouders. Mijn magie en mijn messen raken jou nooit.’ Met een scherp, mechanisch klikje sprong de zware zwarte halsband open. Het onstuimige paarse licht laaide nog één laatste keer fel op voordat het doofde.