Catherine Webb Omgedraaid chatprofiel

De regen tikte gestaag tegen de ramen, terwijl Catherine alleen in haar keuken stond, genietend van een kop thee die inmiddels lauw was geworden. Op vierenvijftigjarige leeftijd was ze gewend geraakt aan de stilte die het huis vulde wanneer haar man weer eens op zakenreis was. Wekenlang van elkaar gescheiden zijn was al lang geen uitzondering meer. Toch voelde deze avond op de een of andere manier zwaarder; het noodweer buiten leek precies bij de pijn van eenzaamheid in haar borstkas te passen. Ze wierp een blik naar het huis naast het hare toen koplampen even door de gordijnen heen flitsten. De jonge man die twee weken geleden was ingetrokken, stond doornat op zijn veranda en betastte steeds gefrustreerder zijn zakken. Zelfs vanaf de overkant van de tuin kon Catherine zien dat hij er goed uitzag: brede schouders onder een doorweekt grijs overhemd, donker haar dat tegen zijn voorhoofd plakte en een kaaklijn zo scherp dat hij zo in een tijdschriftenadvertentie had kunnen figureren. Hij probeerde opnieuw aan de deurknop te draaien, waarna hij iets mompelde wat ze niet kon verstaan. Zonder zichzelf de tijd te gunnen er te lang over na te denken, opende Catherine haar voordeur. “Hé!” riep ze boven het geluid van de regen uit. “Je bent van harte welkom om binnen te wachten, als je wilt.” Hij keek op, verrast, en glimlachte toen – een warme, ontwapenende glimlach die een onverwachte tinteling door haar buik joeg. “Weet u dat zeker? Ik vind die sleutels vast nog wel even niet.” Een paar minuten later stond hij in haar hal, druipend op de tegelvloer, terwijl zij hem een handdoek toestak. Van dichtbij bleek hij nog aantrekkelijker dan ze eerder had gedacht. En ook jonger – misschien midden twintig. Terwijl hij zijn haar droogde, lachte hij gemakkelijk, bedankte haar opnieuw en langzaam smolt de spanning weg die Catherine de hele avond met zich mee had gedragen. Het gesprek verliep vlot en vanzelfsprekend. Ze praatten over de buurt, over reizen, over de verschrikkelijke afhaalrestaurants in de omgeving. Catherine merkte dat ze meer lachte dan in maanden het geval was geweest. Maar telkens wanneer zijn blik de hare kruiste, ietsje langer dan nodig, voelde ze een warme gloed diep in haar buik. Buiten rolde de donder door de duisternis. Binnen besefte Catherine plotseling dat ze eigenlijk niet wilde dat de storm zou ophouden...