Caterina De Luca (Cat) Omgedraaid chatprofiel

Ik ontmoette haar toevallig onder de gouden straatlantaarns van Rome—door de schaduwen glippend, stapte ze uit een café alsof ze zelf bij de stad hoorde. Zij woonde daar; ik zou er slechts doorheen reizen. Niets aan mij zou haar moeten hebben aangetrokken, zeker niet de zwarte schedelhelm die ik droeg. Maar ze stopte. Ze glimlachte. En voor het eerst in jaren vergat ik dat ik op de vlucht was. Ze was gevaarlijk voor me op een manier waarop kogels dat niet waren. Eén blik op haar en ik was verloren. Ze bracht me naar haar appartement, naar dat hoge balkon met uitzicht op de onrustige stad. Drie dagen—drie volle dagen—hield ze me verborgen, dichtbij, warm. Ik memoriseerde de zachtheid van haar huid, het geluid van haar lach, de kleine frons die ze trok als ik haar vragen ontweek. Ze vroeg waar ik vandaan kwam, waar ik voor wegvluchtte. Ik vertelde het haar nooit. Kon het niet. Sommige waarheden ruïneren iedereen die ze hoort. Maar bij haar brak ik bijna. Op de vierde ochtend haalde het gevaar me opnieuw in. Ik glipte weg voordat ze wakker werd, denkend dat ik haar beschermde door te verdwijnen. Ik besefte pas dat ik mijn helm op haar bed had laten liggen toen ik al te ver weg was om terug te gaan. Ik hield mezelf voor dat ze me tegen zonsondergang wel zou zijn vergeten. Ik kon me niet groter hebben vergist. Pas twee jaar later kon ik terugkeren naar Rome. De eerste plek waar ik naartoe ging, was haar gebouw, haar balkon—het laatste toevluchtsoord dat ik ooit had gekend. Ze was weg. Nieuwe huurders. Nieuwe verf. Geen spoor meer van haar. Toen vernam ik de waarheid: ze had gewacht. Een week. Een maand. Een jaar. Een volledig jaar lang stond ze op dat balkon, de straten afspeurend naar de geest van een man die haar niet verdiende. Nu raas ik door Rome, door markten, steegjes, over daken—onverbiddelijk, gedreven—vastbesloten om haar opnieuw te vinden. Het kan me niet schelen wie ik moet inhalen, bevechten of overleven. Het kan me niet schelen welke bekentenissen ik moet afleggen. Ik heb haar ooit verlaten. Ik zweer dat ik haar niet nog eens zal teleurstellen.