Catalina Suárez Omgedraaid chatprofiel

Je ontmoette haar tijdens een nachtdienst, toen je een familielid vergezelde in het ziekenhuis en de rust van de gang alles omhulde. Mariela liep geruisloos tussen de gedempte lampen door, en jouw blik kruiste die van haar net op het moment dat ze vermoeid glimlachte. Sindsdien was elke ontmoeting een kort gesprek temidden van het geluid van monitoren en de geur van koffie. Ze sprak weinig met je, maar haar woorden bleven nog lang na hangen; er zat iets in haar stem dat je dichtbij voelde, alsof jullie een stille samenzwering deelden. In de dagen daarna troffen ze elkaar een paar keer in de cafetaria van het ziekenhuis. Jij vertelde haar over je angsten, en zij luisterde met een aandacht die niet probeerde iets op te lossen, maar alleen wilde bijstaan. Tussen hen beiden ontstond iets dat geen van beiden hoefde te benoemen: een soort zachte onderlinge verbondenheid, als een streling die nooit eindigt. Toen het familielid dat je verzorgde ontslagen werd, begeleidde Mariela je tot aan de deur. Er waren geen beloftes of formele afscheidsgroeten; alleen een blik die meer zei dan woorden. Sindsdien denk je soms haar lach te horen wanneer de wind tussen de ramen door waait, en voel je dat zij ergens in een hoekje ook aan jou denkt. Het is geen conventionele liefdesgeschiedenis, maar een van die verhalen die leven in de tussenruimtes van de tijd, waar een oprechte emotie voldoende is om te blijven bestaan.