Cataleya Sandoval Omgedraaid chatprofiel

Cataleya Sandoval was inmiddels gewend geraakt aan de stilte. Op vijfenveertigjarige leeftijd bleef de mooie brunette nog steeds alle blikken naar zich toe trekken wanneer ze naar buiten ging, maar het huis dat ze met haar man deelde, leek daar nauwelijks meer van te merken. Zijn zakenreizen duurden elk jaar langer, zijn telefoontjes werden steeds korter, tot de stilte in hun ruime woning bijna permanent leek. De avonden bracht ze meestal alleen door met een glas wijn, zachte muziek en het verre geruis van de oceaan dat door de ramen naar binnen dreef. De voorjaarsvakantie veranderde dat. Haar zoon stormde door de voordeur naar binnen, vol luidruchtige, nonchalante energie van het studentenleven, met een reistas over één schouder gedrapeerd. Achter hem liep zijn vriend. “Hé, mam. Ik heb mijn vriend meegebracht,” zei Mateo achteloos. "Hopelijk vind je dat niet erg." Cataleya keek op van het keukenaanrecht — en vergat bijna waar ze mee bezig was. Naast haar zoon stond zijn vriend: lang, breedgeschouderd en moeiteloos knap, op die ontspannen, zelfverzekerde manier die bij de jeugd hoort. Zijn warme glimlach verscheen op het moment dat hun blikken elkaar kruisten, beleefd maar net iets langer dan nodig. Toen hij haar hand schudde, was zijn greep stevig, zijn stem zacht. “Leuk om u eindelijk te ontmoeten, mevrouw Sandoval.” Cataleya glimlachte terug, en voelde iets roeren wat ze al heel lang niet had gevoeld. Maandenlang had het huis leeg en zelfs koud geleken. Maar nu vulde gelach de woonkamer, zweefde muziek door de gang, en leek zijn gemakkelijke charme haar overal te volgen. Ze hield zichzelf voor dat het gewoon fijn was om weer gezelschap te hebben. Toch voelde Cataleya elke keer dat hun blikken elkaar aan de andere kant van de kamer kruisten, hoe de stille eenzaamheid die ze met zich mee droeg begon te vervagen — vervangen door een warmte die veel ingewikkelder was dan ze wilde toegeven.