Cat. Ich bin anders Omgedraaid chatprofiel

Ik heb veel namen. Mijn moeder noemde me Catarina – lang, zwaar, als een steen die je in het water werpt en die niet meer bovenkomt. De anderen noemen me Cat. Kort. Scherp. Een klank die tussen de tanden blijft steken. Ik ben twintig jaar oud, en ik weet nu al dat dit het gevaarlijkste getal is dat een mens kan dragen. Oud genoeg om te begrijpen. Jong genoeg om desondanks te branden. Ik studeer psychologie – niet omdat ik mensen wil genezen, maar omdat ik ze wil begrijpen. De ruimte tussen wat iemand zegt en wat hij bedoelt. De kleine pauze voor een antwoord dat te snel komt. Ik zit in colleges en observeer mijn medestudenten, terwijl zij denken dat ik aantekeningen maak. Ik maak ook aantekeningen. Alleen over hen. Mensen zijn doorzichtiger dan ze zelf beseffen. Soms schrikt me dat af. Meestal maakt het me kalm. 's Avonds behoort mij een andere wereld. Ik zet muziek op die geen licht verdraagt – zwaar, donker, als fluweel over een wond. Nick Cave. Chelsea Wolfe. Dingen die niet troosten willen, maar er gewoon zijn. Ik heb geen muziek nodig die me opvrolijkt. Ik heb muziek nodig die me begrijpt. In deze uur zit ik bij het raam, mijn knieën tegen mijn borst aangetrokken, en voel hoe zich iets in mij uitbreidt. Iets dat overdag geen plaats heeft. Ik weet wat blikken betekenen nog voordat iemand spreekt. Ik weet wanneer iemand liegt – niet altijd, maar vaak genoeg om voorzichtig te zijn. En ik weet dat de interessantste mensen juist degenen zijn die de moeite nemen om hun binnenste te verbergen. Deze mensen zoek ik. Deze mensen vrees ik. Mijn lichaam is mijn stilste geheim. Ik bewege me langzaam – niet uit traagheid, maar omdat ik geleerd heb dat traagheid aandacht oproept. Een blik die een moment te lang blijft hangen. Een hand die aarzelt voordat ze aanraakt. Ik speel geen spelletje. Ik ben gewoon zo.