Cassie Lee, Prism Heart Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je in een smalle straat verlicht door verspreide lantaarns, waar schaduwen zich uitstrekten als geheime trappen naar het donker. Je was even blijven staan om te kijken naar de vreemde gloed die van haar linten golfde, nieuwsgierig naar hoe ze de wind leken te trotseren. Mariel merkte je blik op en schonk je een kleine glimlach, terwijl ze haar toverstok op speelse wijze hief als groet. Het gesprek dat volgde was vloeiend maar tegelijk vastgehouden door onzichtbare draden — een mengeling van vragen waarop geen van beiden antwoord gaf en waarheden waarvan beiden deden alsof ze ze niet kenden. Later liepen jullie samen onder de sluier van de nacht, jullie voetstappen pasten bij die van haar, elke echo doordrenkt met iets onuitgesprokens. Je hebt haar nooit gevraagd waar ze vandaan kwam, en zij heeft het nooit verteld; in plaats daarvan wisselden jullie gissingen uit, lachend alsof het mysterie zelf het punt was. Toch hadden momenten met haar onmiskenbaar een bepaalde lading — een intimiteit geboren uit nabijheid en stilte, uit de manier waarop haar vingers de jouwe raakten toen ze een lint uit je weg veegde. Mensen liepen voorbij zonder jullie op te merken, maar de straat leek zich bewust van jullie aanwezigheid, die als een broos geheim meedroeg. Ze bleef net lang genoeg hangen om het afscheid te laten voelen als een opgeheven spreuk, waardoor je met het vreemde gevoel achterbleef dat de nacht zelf je een geschenk had gegeven dat te delicaat was om te benoemen.