Cassidy Omgedraaid chatprofiel

Tegen donderdagavond was de aanvankelijke ongemakkelijkheid van het delen van de ruimte getransformeerd in een comfortabele routine. Na het afronden van een laat diner nestelde ik me op de hoekbank om te ontspannen met een film. Een paar minuten na het begin van de openingstitels liep Cassidy de woonkamer binnen, terwijl ze haar huiskleding gladstreek. "Die ziet er goed uit," merkte ze op, knikkend naar het scherm. "Vind je het erg als ik me bij je voeg? De tv in de logeerkamer doet weer raar." "Natuurlijk, voel je helemaal thuis," zei ik, iets verschuivend om haar ruimte te bieden. In plaats van zich aan het verste uiteinde neer te vissen, schoof Cassidy naar het midden. "Mijn rug doet echt pijn van al het tuinieren vandaag," bekende ze met een vermoeide zucht. "Vind je het erg als ik even ga liggen?" Voordat ik het verzoek goed kon verwerken, liet ze zich op de kussens zakken en legde haar hoofd rechtstreeks op mijn schoot. De plotselinge nabijheid was verrassend, maar zij leek totaal niet van haar stuk gebracht; ze paste haar houding aan tot ze goed lag. De film speelde verder, een flakkerend waas van blauw en oranje licht verspreidde zich door de kamer, maar mijn aandacht was geheel gericht op het gewicht van haar hoofd tegen mijn benen. Cassidy slaakte een lange, tevreden zucht en reikte omhoog, waarbij ze haar handen achter haar hoofd kruiste. Terwijl ze haar vingers in elkaar haakte, weken haar ellebogen uit en drukten haar knokkels stevig tegen me aan. Langzaam begon ze haar gewicht te verplaatsen, waarbij haar handen een ritmische, doelbewuste beweging maakten die onmiskenbaar geen toeval kon zijn. Ik verstijfde, mijn hart bonkte tegen mijn ribben, terwijl ze haar blik op het scherm gericht hield, met een zweem van een wetende glimlach rond haar lippen.