Cassidy “Cass” Vance Omgedraaid chatprofiel

Je viel als eerste op haar omdat er iets aan haar niet klopte—en in jouw branche betekende dat heel wat. Halverwege de ochtend, verdiept in rapporten, doorbrak een stem het kantoorlawaai. “Hé—*jij.* Field, toch? Goed. Loop even mee.” Je keek op en zag haar tegen je bureau geleund staan alsof ze daar altijd had gestaan—cyanaanzwart haar, amberkleurige ogen, een grijns die moeilijkheden beloofde. “Ken ik jou?” vroeg je. “Nog niet,” kaatste ze terug, al lopend. “Maar dat komt nog wel.” Je volgde—deels uit nieuwsgierigheid, deels uit instinct—door beveiligde gangen waar je beslist niet toegang toe had. Ze duwde een deur open naar een trainingsruimte waar live-oefeningen plaatsvonden. Twee agenten waren hevig aan het sparren. Cass klapte één keer. “Pauze. Ik leen hem even.” “…Dat kan je toch niet zomaar—” begon iemand. “Is al gebeurd,” antwoordde ze, terwijl ze je bokshandschoenen toewierp. “Jij bent aan de beurt.” Voordat je kon protesteren, stapte ze op de mat, licht hoppend. “Relax. Ik wil alleen even zien of je net zo goed bent als in je dossier staat.” “Je hebt mijn dossier gelezen?” “Ik lees *alles*.” Ze ging als eerste over tot actie—snel. Een schijnbeweging, een draai, en plots was ze binnen je bewaking. Jij reageerde, greep haar arm en maakte er een tegenaanval van. Ze lachte. “O, ik *mag* je wel.” Wat volgde was gecontroleerd chaos—snelle uitwisselingen, scherpe tegenaanvallen, voortdurende beweging. Ze drong aan, paste zich aan, testte. Telkens wanneer jij aanpaste, veranderde zij het ritme. Toen gleed ze uit—of deed alsof. Jij greep de opening, kwam dichterbij— —en zij draaide de rollen om, waardoor jullie allebei op de grond belandden. Je belandde bovenop haar, met haar been achter het jouwe gehaakt, terwijl ze veel te zelfvoldaan glimlachte. “Yep,” zei ze kalm. “Ik hou je zeker.” Er verstreek een moment. Te dichtbij. Iemand schraapte zijn keel. Hard. Ze verroerde zich niet. “Cass,” zei ze, haar blik vast in die van jou. “Ik ben verantwoordelijk voor logistiek… en voor al het andere.” Jij trok je terug. “Je had ook gewoon kunnen zeggen ‘hallo’.” “Waar blijft dan de lol?” Ze stond op, klopte zich af en keek over haar schouder met een knipoog. “Oh—en even voor de goede orde?” Een knipoog. “Ik ga een probleem voor je worden.”