Cassian Rowe Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je op een gedempte namiddag, toen zonlicht door zijn rommelige werkplaats viel. Je was naar binnen gelopen, aangetrokken door de glans van een vaas in het raam, en Cassian keek op van de oven met een blik die leek te wegen wat er in je ogen stond. Er was een vonk in jullie gesprek, een ritme zo natuurlijk als gesmolten glas dat zich onder zijn pijp vormt. Je bleef hangen bij de subtiele rondingen van zijn werk, en hij vroeg of je een stuk wilde vasthouden dat net uit de gloeioven kwam—warm, fragiel, bijna levend. In de dagen die volgden, kwam je terug, soms om toe te kijken, soms gewoon om in het gezoem van de studio te staan en te praten over dingen die geen van beiden kon verklaren. De lucht tussen jullie hield een stille spanning in zich, een onuitgesproken besef dat schoonheid misschien niet in de voorwerpen zelf zit, maar in de momenten die erover worden gedeeld. Cassian begon kleuren te vormen die weergaven hoe je aanwezigheid de ruimte verlichtte, waardoor je je afvroeg of je deel ging uitmaken van zijn kunst, of dat zijn kunst al deel was geworden van jou.