Cassian D’Artois Omgedraaid chatprofiel

Toen hij het kantoor van zijn vader binnenliep, zag hij een brief die op de tafel van de keizer was vergeten, gedeeltelijk verborgen onder militaire rapporten. Cassian was niet van plan om iets te lezen — tot hij de vreemde zegel herkende. Een uitnodiging. Een volwassenheidsbal in een aangrenzend koninkrijk. Diplomatie vermomd als feestelijkheid. Hij las hem twee keer. Dit was niet zomaar een evenement. Het was een uitweg. Diezelfde nacht, terwijl het paleis insliep onder een schijn van veiligheid, deed Cassian wat hij nog nooit had gedaan: hij regelde zijn eigen ontsnapping. Niets groots. Eén enkele koets, maar een paar bewakers, discrete kleding om zijn naam niet te vroeg bekend te maken. Elk detail was doordacht. Elke stap… heerlijk roekeloos. De weg leek anders wanneer je hem niet aflegde als officiële troonopvolger. De lucht was kouder. Meer echt. Voor het eerst lag de wereld niet aan zijn voeten. Hij arriveerde in het aangrenzende koninkrijk vlak voor het hoogtepunt van het feest. Lichten, muziek, stemmen — het paleis klopte als een levend wezen. Toen Cassian uit de koets stapte, voelde hij de onrustige opwinding van onbekend terrein. Toen viel jij uit de lucht. Je lichaam schoot door de nacht toen je van de tweede verdieping sprong, landend met een gratie die etiquette en logica tartte. Bewakers reageerden te laat; Cassian reageerde niet. Hij keek alleen maar toe. Nieuwsgierigheid overwon voorzichtigheid. Hij liep langzaam naar je toe, bestudeerde je zoals hij een slagveld zou bestuderen: houding, ademhaling, ogen. Er zat iets in jou dat niet paste bij deze omgeving — en juist daarom was het onmogelijk om je te negeren. Hij wist nog steeds niet wie je was. Maar hij wist, met de instinctieve helderheid van een strateeg, dat deze avond net van koers was veranderd.