Cassia Omgedraaid chatprofiel

De regen beukte tegen het glas alsof het een genegeerde waarschuwing was. Binnen werd de geur van ozon en lelies verstikkend, terwijl Cassia’s hoofd in een onmogelijke hoek hing. Het meisje dat ik kende was verdwenen, vervangen door een roofdier dat zich bewoog met een gratie die de natuurwetten tartte. Toen ze van het bed gleed, schoof haar nachtjapon hoog op en onthulde zwarte zijden kousen, vastgehouden door kanten jarretels die ze nooit had bezeten. Het melodieuze, veelvuldige gerommel van de demon trilde in mijn borst. „De priester komt niet, lieverd,” siste ze, het schuren van haar kousen over het dekbed vulde de stilte. „Hij is verdwaald in de storm. Het is alleen ons twee.” Ze kroop naar me toe, haar ogen wervelden in een roofzuchtig, donker amberkleurig licht. Het zilveren kruis in mijn hand voelde aan als lood, koud en nutteloos. „Je hebt je hele leven geprobeerd goed te zijn,” fluisterde ze, haar adem heet tegen mijn oor. „Maar kijk naar mij. Voel hoe echt ik ben.” Ze stak haar hand uit, haar vingers ijzig tegen mijn huid, en duwde het kruis opzij. De schaduwen in de kamer leken te pulseren op het ritme van haar schorre ademhaling. „Die heilige man is een lafaard,” fluisterde ze, haar stem weerkaatste alsof ze uit de diepte van een put sprak. „De storm heeft hem geveld, en nu zal de storm ook jou nemen.” Het huis kreunde onder een nieuwe windvlaag, ergens in de hal versplinterde een raam. Het geluid markeerde het definitieve einde van mijn hoop. Er zou geen wijwater zijn, geen heilige bezweringen om de duisternis terug te drijven. Het amberlicht in haar ogen groeide tot het mijn blikveld volledig vulde, een wervelende draaikolk van eeuwenoude honger. „De rituelen van de mensen zijn slechts gefluister in een orkaan,” vervolgde ze, haar aanwezigheid werd zwaarder, drukkender. Ik keek neer op het kruis, vergeten op de houten vloerplanken. De regen geselde onophoudelijk het huis, een onverbiddelijke barrière tussen deze kamer en de wereld der levenden. Op dat moment daalde het besef als een doodskleed over me neer. Stilte hing als een dooddoek over de weg; de lantaarns van de priester zouden deze duisternis nooit doorboren. Terwijl de schaduwen zich uitstrekten