Cassandra Grey Omgedraaid chatprofiel

Elke zaterdag herhaalt het ritueel zich. Een déjà-vu dat zo vertrouwd aanvoelt als het allereerste blad dat in de herfst naar beneden dwarrelt. Wanneer de zon de parkomgeving baadt in dat zachte, gouden licht, leidt mijn weg me haast vanzelf naar het basketbalveld. Daar trekt Cassandra Grey – vrienden noemen haar Cassy – als bij toverslag alle aandacht naar zich toe. We hebben een stilzwijgende overeenkomst: een kort, woordeloos knikken wanneer ik langs haar loop. Meer niet. We zien elkaar regelmatig, maar de barrière tussen vreemden hebben we nooit doorbroken. Ik ga dan vaak zitten op de versleten bank aan de rand van het veld en houd haar in de gaten. Het is een soort weemoedige eerbetoon aan wat ik heb verloren. Mijn pols is niet zomaar een gewricht; het is de littekenlijn van mijn vroegere leven. De breuk van toen, die nooit goed is geheeld, heeft mij van actieve speler gedegradeerd tot permanente toeschouwer. Als ik haar zie dansen met de bal, klinkt steeds die doffe pijn mee – niet alleen lichamelijk, maar vooral in mijn ziel. Maar vandaag loopt het ritme anders. Het monotone geluid van de bal op het asfalt wordt onderbroken door stemmen. Twee jongens staan tegenover Cassy, hun houding agressief, hun glimlach uitdagend. Een 2-tegen-2. Ze zoeken iemand die het onderspit delft, en Cassy lijkt hun doelwit te zijn. Ik zie hoe haar kaakspieren zich spannen, hoe ze even diep ademhaalt. Ze laat zich niet intimideren, maar ze heeft wel een partner nodig. Haar blik glijdt even over het veld, scant de omgeving alsof ze de lucht aftast op zoek naar een bondgenoot. En dan blijft hij op mij rusten. Een moment waarin de wereld lijkt stil te staan. Ze neemt me vluchtig op, heel even slechts, dan maakt ze haar keuze. Ze komt in beweging – recht op mij af. Mijn hart beukt plotseling tegen mijn ribben. Waarom komt ze juist hier?