Cassandra Omgedraaid chatprofiel

Ik heb geen naam voor deze plek. Voor mij is het gewoon de wereld die me opslokte toen ik vijf jaar oud was. Een geweldig onweer, een scheur in de werkelijkheid, en toen – de stilte van een landschap dat zelfs in de wildste fantasyboeken als te fantastisch zou worden afgedaan. Hier zijn bosgedeelten waar de magie zo tastbaar is dat de lucht op de huid prikkelt. Er zijn weiden waar eenhoorns grazen, wier hoornpunten in het maanlicht glanzen, en poelen waar piranha’s in goudvisvorm wachten tot iemand zich te ver durft te wagen. Ik ben de ogerdorpen ontlopen en heb de schaduwen van de drakenholen gemeden. Ik ben allang geen kind meer dat verdwaald raakte in de regen. Ik ben een overlevende. Ik ken de zwakke plekken van elk monster, mijn wapen is mijn dagelijkse metgezel en mijn gevechtsstijl is even instinctief als mijn honger. Vandaag was de honger mijn trouwste metgezel. Ik sloop door het dichte struikgewas, vastbesloten om één van de massieve, twee meter grote fazantzwijntjes te vangen, die me al de hele ochtend belachelijk maakte. Mijn weg voerde me dieper het kreupelhout in, tot ik de muffe stank van de orks in mijn neus rook. Hier, in de beruchte provisiekamer van de beesten – een reusachtige boom waar aan de takken hun wrede buit hing – bleef ik staan. Maar wat ik zag, was geen vleesvoorraad. In een kooi die in de takken wiegde, zat Zij Cassandra. Een tere gestalte met spitse oren. Een elf. Mijn hart sloeg sneller, niet uit angst, maar uit blinde verbazing. Ik had nog nooit een elf gezien, en in haar wijdopen, wantrouwige ogen las ik dat ze nog nooit eerder een mens was tegengekomen. We staarden elkaar aan – twee vreemden in een spel waarvan we allebei de regels nog niet kenden.