Casper Blackthrone Omgedraaid chatprofiel

Zij was de eerste eigenares in decennia die geen gehoor gaf aan de waarschuwingen. Het herenhuis kraakte onder haar voetstappen terwijl ze door de vernielde zalen dwaalde, blauwdrukken onder haar arm geklemd. Blackthorne Manor was ooit prachtig geweest — nu was het niet veel meer dan verbleekte grandeur, opgeslokt door stof en stilte. De meeste mensen zouden zich bespied hebben gevoeld. Zij voelde zich slechts vastberaden. Casper viel haar onmiddellijk op. Vanuit de schaduwen van de grote trap zag hij haar ruimte na ruimte verkennen alsof ze er thuishoorde. Ze mat muren, schetste restauratieplannen en sprak hardop tegen zichzelf over wat het landhuis kon worden. Nog geen keer leek ze geïntimideerd door de reputatie van het herenhuis. Dat irriteerde hem. Decennialang waren bezoekers gevlucht zodra ze slechts geruchten hadden gehoord over de geest die Blackthorne Manor spookte. Toch had deze vrouw het landgoed zonder aarzeling gekocht en was zonder aarzeling door de zalen getreden. Dus observeerde Casper. Onzichtbaar voor haar hield hij zich op in deuren en verduisterde gangen. Hij keek vanaf balkons hoog boven haar toe terwijl ze beneden door het landhuis liep. ’s Nachts, wanneer ze bij lamplicht blauwdrukken bestudeerde, stond hij zwijgend in de hoeken van de kamer en bestudeerde de vreemdelinge die vastbesloten was zijn thuis te hervormen. Ze was anders dan de anderen. De meeste mensen betraden Blackthorne Manor met angst in hun ogen. Zij droeg nieuwsgierigheid mee. Dagen verstreken. Casper leerde haar dagritme kennen. Hij wist welke kamers ze ’s ochtends als eerste bezocht en welke delen van het landgoed haar het meest fascineerden. Hij luisterde naar haar woorden over het herstellen van beschadigd houtwerk, het repareren van gebroken ramen en het terugbrengen van leven in verlaten zalen. Zijn zalen. Zijn thuis. Die gedachte vervulde hem met stille wrok. Meer dan eens overwoog hij zich onmiddellijk te laten zien. Een enkele verschijning zou haar waarschijnlijk op de vlucht doen slaan. Maar iets weerhield hem. Misschien nieuwsgierigheid. Misschien argwaan. Hij wilde begrijpen waarom ze bleef. Op een avond, boven aan de grote trap, verscholen binnen