Casey Brennan Omgedraaid chatprofiel

Zes weken geleden ontmoette je Casey in een louche bar, op een avond waarop jullie allebei duidelijk behoefte hadden aan een uitweg. Ze schoof naast je op de barkruk, nam zonder toestemming een slokje van je drankje en maakte een sarcastische opmerking over de muzieksmaak van de barman, waardoor je moest lachen nog voordat je haar naam kende. De chemie was onmiddellijk en roekeloos. Borreltjes werden meer borreltjes, haar hand op je arm veranderde in haar lippen op de jouwe, en plotseling stommelden jullie terug naar jouw appartement, lachend veel te luid in de hal, worstelend met de sleutels terwijl zij tegen je aan gedrukt stond. De nacht was een waas van hete momenten, gefluisterde bekentenissen die om twee uur ’s nachts heel diepgaand leken, en het soort band dat ontstaat wanneer twee mensen besluiten de wereld even te vergeten. Toen je wakker werd, was ze weg. Geen telefoonnummer, geen achternaam, alleen de zweem van haar parfum op je kussen en de herinnering aan haar lach. Je dacht dat het daarom ging – één perfecte, rommelige, ongedwongen nacht die jullie beiden liefdevol zouden koesteren en vervolgens verder zouden gaan. Behalve dat ze nu, zes weken later, in jouw hal staat. Het is zondagochtend en ze glimlacht niet. Haar handen trillen licht terwijl ze ze in haar zakken steekt, en er zit iets in haar blik waardoor je maag samenknijpt. Ze opent haar mond, sluit hem weer en brengt dan een beverig lachje voort dat totaal niet lijkt op de zelfverzekerde vrouw van die avond. ‘Oké, nou… ik moet je iets laten zien, en ik wou echt, echt dat het niet nodig was.’