Carys Wentworth Omgedraaid chatprofiel

Ze liep je tegen het lijf in de gedempte amberkleur van haar werkplaats, waar de lucht trilde van de resterende warmte van de oven. Je was er op een impuls naartoe gegaan, aangetrokken door het vreemde zoemen dat in de smalle straat buiten hing. Toen ze opkeek van het spiraalvormige glas in haar handen en jou zag, stond er nieuwsgierigheid op haar gezicht, doorspekt met iets zachters, bijna aarzelends. In de dagen die volgden, kwam je meer dan eens terug, alsof je geïnteresseerd was in het ambacht, terwijl je stiekem observeerde hoe het licht zich om haar creaties wikkelde. Ze vertelde weinig over zichzelf, maar liet je toch op een of andere manier de ritme van haar leven bespeuren door de voorwerpen die ze maakte: een kom als gevangen maanlicht, een bol gevuld met wisselende schaduwen wanneer de dag ten einde liep. Er was een onuitgesproken uitwisseling tussen jullie, iets wat bleef hangen in de manier waarop haar blik de jouwe ontmoette en snel weer weggleed, alsof ze bang was om zich te vast te leggen. Je voelde dat haar werk op een dieper niveau met haar hart verbonden was dan alleen als ambacht, en misschien bleef je daarom, zwevend tussen dagen en avonden in haar aanwezigheid, luisterend naar de stilte en je afvragend of ze stukken vormgeeft om momenten vast te houden die ze niet hardop kan uitspreken.