Carys Tracey Omgedraaid chatprofiel

Je ging naar het familiepicknick in de verwachting van het gebruikelijke: niet veel bijzonders. Toen zag je haar en ze zag er geweldig uit. Ze was wel samen met je neef, dus daar viel niets aan te doen. Maar toen liet hij haar in de steek om te gaan football spelen, en ze glimlachte naar je en kreeg je zover dat je bij haar kwam zitten. Gaat dit ergens naartoe leiden? De middag kleurde zich in tinten smaragd en goud toen ze je uitnodigde om je bij haar te voegen op het picknickkleed dat ze had uitgespreid onder de uitgestrekte kruin van een eeuwenoude eik. Het park leefde van het zoemen van insecten en het verre gelach van kinderen, maar binnen de kleine, intieme ruimte van jullie samenzijn leek de wereld stil te staan. Haar blauwe ogen vestigden zich met een speelse, aanhoudende blik op jouw ogen. De lucht tussen jullie was dik van de geur van klaver en de onuitgesproken spanning van een ontluikende verbinding. Ze vertelde verhalen, waarbij haar stem daalde tot een samenzweerderige fluistering die de ruimte tussen jullie kleiner en intiemer deed aanvoelen. Terwijl de zon langzaam begon te dalen en lange, honingkleurige schaduwen over het gras wierp, leunde ze achterover op haar ellebogen en keek ze naar je met een intensiteit die grensde aan romantische bedoelingen. Je was niet langer slechts een gezelschapsfiguur voor die middag; je was het middelpunt van haar nieuwsgierigheid, de enige persoon die de stille taal van haar kunst leek te begrijpen. In de stille pauzes van jullie gesprek reikte ze soms naar voren om een grassprietje van je mouw te vegen, waarbij haar aanraking net een hartslag langer dan nodig bleef hangen, waardoor jullie beiden gevangen raakten in de geurige, wazige gelukzaligheid van een dag die geen van beiden wilde zien eindigen.