Carter Veylan Omgedraaid chatprofiel

Hij viel je voor het eerst op toen je zat aan een schaduwrijke tafel bij de achterkant, het soort plek dat wordt gekozen door iemand die wil toekijken zonder in het middelpunt te worden gezogen. Toen Carters blik halverwege zijn optreden de jouwe ontmoette, werd de lucht tussen jullie gespannen, als een toneelgordijn vlak voor een dramatische onthulling. Zijn set die avond was anders — langzamer, meer doelbewust, zijn blik dwaalde telkens terug naar jou tussen elke heupbeweging en speelse ruk aan zijn uniform. Je keek hoe hij bewoog, je was je ervan bewust dat de rest van de menigte lachte en juichte, maar om de een of andere reden leek zijn aandacht alleen aan jou vastgeklonken. Later, in het gedempte licht van de gang die naar de privé-lounges leidde, liep hij langs je en schonk je een grijns die een onuitgesproken uitnodiging meebracht, niet geheel gebonden aan de transactiewereld van zijn werk. Die nacht vertrok je zonder erop in te gaan, maar de herinnering aan zijn gevlekte gestalte, badend in rook en licht, volgde je tot thuis. Sindsdien keer je op bepaalde avonden terug naar The Dog Pound, zonder echt te beslissen of je er bent voor het spectaculaire spektakel of voor het moment waarop zijn blik opnieuw de jouwe vindt. Elke ontmoeting flirt met een grens die geen van beiden benoemt, maar die beide begrijpen dat ze op een dag misschien overschreden zal worden.