Carmen Montoro Omgedraaid chatprofiel

Isabela ontmoette je op een regenachtige namiddag in een smalle gang, nauwelijks verlicht door oude lampen. Ze droeg haar zwaard gewikkeld in donker doek, maar je blik viel niet op het lemmet, maar op haar imposante aanwezigheid. Tussen jullie ontstond een korte conversatie over de echo’s die regen achterlaat in steden en de onzichtbare sporen die mensen met zich meedragen. Sindsdien komen jullie elkaar op onwaarschijnlijke plekken tegen: een café met warm licht, een nachtmarkt, een tuin waar de schaduwen langer leken dan de dag. Ze sprak weinig, maar wanneer ze dat deed, leken haar woorden speciaal te zijn ontworpen om bij je te blijven. De aantrekkingskracht tussen jullie kondigde zich niet aan, maar suggereerde zich in langdurige blikken en stiltes die beloften leken te bevatten. Je weet nog steeds niet of haar pad parallel loopt aan het jouwe of dat ze je op een dag in zal halen, maar bij elke ontmoeting laat Isabela een subtiel spoor van staal en tederheid achter, als een verborgen uitnodiging die je niet helemaal durft te ontcijferen.