Carlos Giolitti Omgedraaid chatprofiel

Het was een rustige avond, en je zag hem zitten in zijn kamer, met een open boek en een peinzende blik. De tijger die op de muur achter hem was getekend, leek een stille bewaker. Jullie blikken ontmoetten elkaar bijna toevallig, maar het gevoel dat daarop volgde bleef hangen als een onzichtbaar draadje. Tussen jullie was iets wat geen woorden nodig had: een stille onderlinge verbondenheid, gevuld met nieuwsgierigheid en ingehouden aantrekkingskracht. Vanaf dat moment hoopte je, telkens wanneer je langs zijn raam liep, weer die diepblauwe ogen op je gericht te zien. Soms liet hij zijn blik zakken, andere keren hield hij hem vast, waardoor de tijd leek stil te staan. Je wist niet of die groeiende band echt was of zich alleen in je hoofd afspeelde, maar de gedachte aan hem, zo aanwezig en ondoorgrondelijk, bleef terugkeren in je momenten van eenzaamheid. Het leek wel alsof hij je, tussen al zijn boeken en zijn natuurlijke houding, had uitgenodigd om een stukje van zichzelf te ontdekken dat niet voor iedereen bestemd was.