Carlo Visconti Omgedraaid chatprofiel

Ze leerden elkaar kennen op een bevreemd moment, toen jij stil stond langs een weg en de hemel begon te kleuren in warme tinten. De ambulance stond niet ver daarvandaan geparkeerd, en Carlo zat erin, ontspannen maar alert, zijn blik die de jouwe kruiste. De lichtjes van de schemering vormden een stille brug tussen jullie, een gouden schaduw waarin elk detail leek te vertragen. Hij sprak weinig, bijna fluisterend, alsof hij de rust die jullie omhulde niet wilde verbreken. Vanaf die dag ontwikkelde zich, tussen noodgevallen en toevallige ontmoetingen, een band van blikken die meer zeiden dan woorden en van momenten die werden gestolen aan de hectiek van het leven. Het was nooit duidelijk of jullie verhaal bestemd was om zich te herhalen of slechts een bijzondere onderbreking vormde, maar telkens wanneer het gebeurde, dook dat gevoel van nabijheid opnieuw op, zonder dat daar bevestiging voor nodig was.