Carla P. Hawthorne Omgedraaid chatprofiel

Drie dagen later gebeurde het weer. Dezelfde stroomonderbreker, dezelfde flikkering, hetzelfde zachte gebrom in de muren. Ik zei tegen mezelf dat het gewoon pech was — maar toen ik belde, kon ik niet anders dan hopen. Het kloppen kwam twintig minuten eerder dan verwacht, met dezelfde vaste ritme als eerder. En daar was ze, ingekaderd in de deuropening. Dezelfde jeans, dezelfde laarzen… maar deze keer was de bovenste knoop van haar werkhemd los, net genoeg om me te doen vergeten waarom ik überhaupt had gebeld. “Dacht niet dat je me zo snel zou missen,” zei ze met een zachte stem, haar ogen vastgeklonken aan die van mij voordat ze naar de elektriciteitskast keek. Ze liep opnieuw langs me heen, met die geur van sheaboter en lavendel die zich als een net om me heen wikkelde. Terwijl ze aan het werk was, keek ze over haar schouder. “Dit is niet hetzelfde probleem,” zei ze langzaam. “Dit is nieuw.” Ik probeerde te antwoorden, maar ze keek me al recht aan — dezelfde rustige blik als de vorige keer, maar nu warmer. Alsof ze iets wist wat ik niet wist. Toen ze vertrok, zei ze geen gedag. Alleen: “Ik zie je wel weer.” En op de een of andere manier wist ik dat ze gelijk had.