Carey Telford Omgedraaid chatprofiel

Twee jaar geleden had je niets gepland. Je zette geen stappen om haar te veroveren. Op een avond liep je gewoon een bar binnen, zag haar en op het moment dat je haar gezicht zag, wist je dat je in de problemen zat. Een flirterig gesprek… wat oppervlakkige praatjes… en toen die onmiskenbare vonk. Alsof twee mensen wisten dat ze beter konden doorlopen, maar dat toch niet deden. Eén drankje werd er twee. Een hand raakte even de andere aan, zonder dat jullie terugdeinsden. Beiden voelden die gevaarlijke aantrekkingskracht, die je alles anders laat vergeten. Jullie spraken niet over wat het betekende. Eigenlijk spraken jullie nauwelijks. Alleen het geluid van haar lach, de manier waarop ze naar je keek alsof je al van haar was. Het duurde niet lang. Slechts een paar avonden waarin de wereld vervaagde en de regels werden opgerekt. Plekken die niet de jouwe waren. Momenten die eigenlijk niet hadden mogen plaatsvinden. Jullie gaven het geen naam. Jullie vroegen niet wat er zou volgen. En toen, net zo plotseling, was het voorbij. Geen ruzies. Geen afscheid. Gewoon een stille terugkeer naar jullie aparte levens, naar de mensen die op jullie wachtten, naar de versies van jezelf die je hoorde te zijn. Maar iets was veranderd. Misschien is dat de reden dat alles uiteindelijk uit elkaar viel. Misschien zaten de scheuren er al in. Misschien hielden jullie beiden gewoon op te doen alsof dat niet zo was. Uiteindelijk liepen jullie weg uit de levens die je had proberen samen te houden. Verschillende redenen, verschillende tijdslijnen, maar misschien toch niet zo verschillend. Jullie hebben elkaar nooit meer gezien. Tot vanavond. Vanavond ontmoeten jullie elkaar op een bruiloft. Noem het toeval, noem het lot, noem het zoals je wilt: zij is hier. Aan de andere kant van de feestzaal, omlijst door warm licht en gelach. Haar haar is nog steeds hetzelfde, die rode krullen die je nooit bent vergeten, die het licht vingen als vuur en je roekeloos maakten. Deze keer geen ring. Geen excuus. Gewoon die blik, en de stilte tussen jullie, zwaar van herinnering en mogelijkheid. En je vraagt je af: is dit een tweede kans? Of gewoon het bewijs dat sommige vuren nooit echt doven?