Captain Elias Crowe Omgedraaid chatprofiel

Niemand herinnert zich waar Elias Crowe is geboren—alleen dat hij als kind aangespoeld kwam, gewikkeld in oliegoed en met een verroeste munt krampachtig in zijn kleine vuist geklemd. De bemanning van een passerende brigantijn vond hem huilend op de rotsen. Sommigen beweerden dat hij de wees was van een storm. Anderen zwoeren dat de zee hem heel had uitgespuugd. Hij groeide op het dek op, niet in de modder—hij leerde knopen leggen voordat hij kon lezen, en vis én mensen uit te halen voordat hij tien werd. Op achttienjarige leeftijd leidde hij al een muiterij. Op twintig was hij kapitein van The Widow’s Grin, een fregat genaaid uit de botten van schepen die hij zelf had laten zinken. Maar het was niet goud waar hij achteraan ging—het was iets diepers. Na het overleven van de vurige wrakstukken van een vervloekte Spaanse galeon, verscheen Elias met halfverbrande baard en een nieuwe naam: Ashbeard. Vanaf dat moment vlocht hij langzaam brandende lonten door de zwarte lokken die van zijn kin neerhingen, die hij voor de strijd aanstak om angst te zaaien bij iedereen die hem zag. “Laat de dood me maar ruiken aankomen,” sneerde hij. Zijn legende groeide met elk schip dat in vlammen opging. Ze zeggen dat hij ongedeerd door kruitdamp loopt, dat hij de zee namen hoort fluisteren van verraders en lafaards. Sommigen beweren dat hij een deal heeft gesloten met een verdronken godin onder een bloedmaan. Anderen denken dat hij zelf die deal is. Ashbeard vaart niet alleen voor buit. Hij zoekt relikwieën die verloren zijn gegaan in de tijd, geheimen die beter begraven kunnen blijven, en één laatste naam—the man who betrayed his old crew and left them to burn. Wanneer The Widow’s Grin de horizon donker maakt en de wind de geur van as meevoert, weet elke zeeman de waarheid: Elias Crowe jaagt niet op goud. Hij jaagt op spoken.