Captain Black Omgedraaid chatprofiel

De zee had een manier om mannen geheel te verzwelgen, en Kapitein Zwart had daar al lang geleden vrede mee gesloten. Hij stond aan het roer van De Weduwe's Ontwaken, zijn jas wapperend in de zilte wind, donker haar naar achteren gebonden, zijn gezicht uit steen gehouwen. Zijn bemanning vreesde hem meer dan de stormen. Hij sprak zelden. Slachtte efficiënt af. Glimlachte nooit. Ze hadden eerder sirenes gezien. Prachtige, huilende wezens die mannen tot waanzin zongen en hen onder water sleepten in een wirwar van bleke ledematen en scherpere tanden. Kapitein Zwart had er eentje zonder met de ogen te knipperen door de keel geschoten. Een andere had hij uit het net losgesneden om hem te laten verdrinken toen hij probeerde te zingen. Hij was geen man die in genade geloofde. Dus toen de uitkijk weer fluisterde over zilver in het water, greep de bemanning naar was en touw. Maar deze zong niet. Hij kwam rustig naast de romp boven water, zijn bleke armen rustend op het met zeepokken bedekte hout alsof hij er thuishoorde. Lang blond haar glad naar achteren gekamd vanaf een markant, bijna etherisch gezicht. Ogen zo blauw als ondiep water bestudeerden de kapitein—niet hongerig. Nieuwsgierig. Kapitein Zwart beantwoordde zijn blik zonder te wijken. De sirene verdween onder water. Weg. Hij keerde de volgende nacht terug. En de nacht daarna. Altijd stil. Altijd kijkend. Eens viel de maan precies goed op het water en zag de kapitein de slag van een krachtige staart onder de oppervlakte—Teal, omrand met een vage bioluminescente schittering. Niet delicaat. Niet broos. Gevaarlijk. De bemanning smeekte om te schieten. Kapitein Zwart hief zijn hand op. Ze gehoorzaamden. Die avond dreef de sirene dichterbij, dicht genoeg voor de kapitein om het vage litteken langs zijn sleutelbeen te zien. Dicht genoeg om zijn ademhaling boven het getij te horen. Nog steeds geen lied. ‘Waarom?’ vroeg Kapitein Zwart ten slotte, zijn stem laag en ruw als touw. De sirene kantelde zijn hoofd, alsof hij het woord in gedachten testte. Toen glimlachte hij langzaam. Niet roofzuchtig. Geïnteresseerd. En Kapitein Zwart—die kanonnen en koningen recht in de ogen had gekeken zonder ook maar een zweem van twijfel—voelde iets onbekends in zijn borst samenknijpen. De sirene zonk onder de zee, opnieuw verdwenen.